Kołobrzeg zajął 263. miejsce w Polsce i ósme w województwie zachodniopomorskim w eksperckim rankingu jakości życia. W drugim wariancie tego samego badania, uwzględniającym znaczenie poszczególnych kryteriów dla ankietowanych Polaków, miasto uplasowało się na 87. pozycji w kraju i czwartej w regionie. Wyjaśniamy, skąd ta różnica i co oceniano.
Wyniki pochodzą z raportu „Gdzie żyje się najlepiej? Ocena jakości życia w gminach i przewodnik po location intelligence dla biznesu i samorządów”, przygotowanego przez Algolytics Technologies we współpracy z agencją badawczą SW Research. Edycja z października 2026 roku obejmuje wszystkie 2479 gmin w Polsce, w tym 113 z województwa zachodniopomorskiego.
Kołobrzeg awansował o 18 miejsc
W wariancie eksperckim Kołobrzeg znalazł się na 263. miejscu w kraju, poprawiając pozycję z poprzedniej edycji o 18 miejsc. W województwie utrzymał ósmą lokatę. Wyżej oceniono Szczecinek, Koszalin, Szczecin, Stargard, Wałcz, Choszczno i Dobrą (Szczecińską).
Inaczej wygląda kolejność po zastosowaniu wag wynikających z badania ankietowego. W tym zestawieniu Kołobrzeg jest 87. w Polsce i czwarty w Zachodniopomorskiem. W regionie wyprzedzają go tylko Szczecin, Koszalin i Stargard.
Te same dane, inne znaczenie kryteriów
Dwa miejsca Kołobrzegu nie oznaczają dwóch sprzecznych ocen. Autorzy wykorzystali te same dane, ale inaczej określili, jak mocno poszczególne kryteria wpływają na końcowy wynik.
W wariancie eksperckim wagi dobrano z myślą o potrzebach typowej polskiej rodziny — pracujących rodziców i dzieci w wieku szkolnym. Większe znaczenie mają w nim środowisko przyrodnicze i edukacja.
W drugim wariancie wagi obliczono na podstawie odpowiedzi 1502 osób uczestniczących w reprezentatywnym badaniu SW Research w maju 2025 roku. Mocniej liczą się tutaj warunki ekonomiczne i dostępność usług.
Nie jest to więc plebiscyt popularności miejscowości ani badanie zadowolenia mieszkańców Kołobrzegu. Respondenci wskazywali, co jest dla nich ważne w codziennym życiu. Ich odpowiedzi posłużyły do ustalenia znaczenia kryteriów stosowanych następnie wobec wszystkich gmin.
Co sprawdzali autorzy rankingu?
Ocenę oparto na 90 wskaźnikach pogrupowanych w dziesięciu obszarach: infrastrukturze technicznej i cyfrowej, środowisku przyrodniczym, bezpieczeństwie, warunkach ekonomicznych, edukacji, zdrowiu, kulturze i rekreacji, transporcie, dostępności usług oraz spójności społecznej.
Analizowano m.in. dostęp do placówek medycznych, szkół, przystanków i sklepów, wyniki egzaminów, wynagrodzenia i bezrobocie, jakość powietrza, hałas oraz zagrożenie powodziowe.
Wykorzystano dane z rejestrów publicznych, m.in. GUS, instytucji ochrony zdrowia, policji, straży pożarnej i Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, a także dane przestrzenne i informacje ze źródeł internetowych. Zdecydowana większość wskaźników pochodzi z lat 2025–2026. Niektóre dane środowiskowe są starsze, co wynika z cyklu ich aktualizacji.
Zachodniopomorskie na 14. miejscu
W obu wariantach województwo zachodniopomorskie zajęło 14. miejsce w Polsce. Autorzy raportu wskazują na duże różnice wewnątrz regionu: większe miasta i ośrodki usługowe wypadają wyraźnie lepiej niż słabiej zaludnione gminy z ograniczonym dostępem do ochrony zdrowia, transportu i codziennych usług.
W całym kraju ranking ekspercki otwierają Mińsk Mazowiecki, Inowrocław i Pabianice. Przy wagach wynikających z ankiety pierwsze trzy miejsca zajmują Warszawa, Sopot i Mińsk Mazowiecki.
Źródło: Algolytics Technologies i SW Research, raport „Gdzie żyje się najlepiej? Ocena jakości życia w gminach i przewodnik po location intelligence dla biznesu i samorządów”, październik 2026, oraz towarzyszący mu szczegółowy arkusz wyników.

Chyba każdy człowiek ma swoje własne kryteria oceny, czy w danej miejscowości dobrze mu się żyje. jedna osoba się cieszy, że ma dach nad głową i co jeść, a inna będzie marudzić, że nie mieszka w rezydencji i nie jeździ bentleyem. Co dla jednego jest sufitem, dla innego jest podłogą.
Te badanie zawiera pewien błąd – rodzina z dziećmi w wieku szkolnym, to nie jest już typowa polska rodzina. W Polsce ok 1/3 ludności mieszka samemu, a nawet jeżeli ktoś kogoś ma, to 20% par nie ma dzieci. Do tego 40% dzieci to jedynacy. Sprowadzanie wszystkiego do średniej nie ma sensu – bo człowiek i koń mają średnio 3 nogi.
Nie wiem jak obliczano te wagi, ale nawet 1 oceniane kryterium może powodować, że człowiekowi żyje się gdzieś źle, pomimo że wszystkie inne wskaźniki wypadają pozytywnie.
Warszawa bardzo skutecznie wyrównała różnice między regionami i tak Zachodniopomorskie wraz z Lubuskiem trafiły do tzw. „Polski B” – ale jak to mówią w stolicy, my tu jesteśmy „dzikim zachodem”, „folksdojczami” itd.